محمد قهرمان

غزلی از مرتضی امیری اسفندقه برای استاد محمد قهرمان

seshanbeshab — Fri, 02 Oct 2009 17:22:18 GMT

چند هفته پیش یک بار سه شنبه و یک بار جمعه با مرتضی امیری اسفندقه رفتیم به دیدار استاد

قهرمان . این غزل را او به این مناسبت سروده . در جلسه ی صبح جمعه استاد به رسم هفته های

پیشین چند غزل از حافظ خواند که در این غزل به آن اشاره شده است .

رفتم به مشهد پاک دیدار دوستان را

توفیق شد نصیبم دیدم جهان و جان را

جانی سرشته از عشق شفاف و شاعرانه

آیینه ی طراوت هم پیر و هم جوان را

هشتاد ساله مردی چون روح شعر شاداب

تسخیر کرده شعرش از بس روان جهان را

رفتم ببوسمش دست نگذاشت مردم از شرم

در گوشه ای نشستم بستم لب و دهان را

انسان به آسمان رفت در قرن دود و آهن

روی زمین ببیند ای کاش آسمان را

رسم سه شنبهی را گفتم به جای آرم

رفتم به بوی دیدار آن یار مهربان را

رفتم به بوی دیدار از شرم و شوق سرشار

آن یار مهربان را آن جوی مولیان را

مرداد و ماه شعبان هم جمعه هم سه شنبه

دیدم دوباره دیدم آن صائب زمان را

می خواند شعر حافظ با آن صدای روشن

با آن صدای روشن شعری چنان روان را

شعر زلال حافظ با لحن صائب عصر

یک کاسه کرد مشهد شیراز و اصفهان را

هر شاعری که دیدم از یاد بردم اما

هرگز نبردم از یاد استاد قهرمان را

مرتضی امیری اسفندقه

شفیعی کدکنی : دنیا باید شعر را از ما یاد بگیرد

seshanbeshab — Fri, 24 Jul 2009 18:38:18 GMT

سه شنبه ی این هفته هنگامی که از منزل استاد قهرمان باز می گشتیم ، از شیشه ی پنجره ی

ماشین آقای دکتر فتوحی باد خنکی می وزید . حال بهتری پیدا کردم . کمی از حال و هوای این روزها

فاصله گرفتم . حال می توانم چند خطی بنویسم .

این سه شنبه از آن سه شنبه هایی بود که می شد استاد شفیعی را نشسته در کنار استاد قهرمان

ببینی . البته این بار آقای دکتر کاخی در میان آن دو نشسته بود . خب اشکالی ندارد . دکتر کاخی را

هم عشق است .

ما ادریک ما الفرم ؟

استاد شفیعی این بار قاطع تر از پیش نظرش را درباره ی شعر امروز گفت . استاد شفیعی گفت :

غربی ها در بیشتر هنر ها از ما پیشند مثل تئاتر و نقاشی و بعضی هنر های دیگر . ما باید این

هنر ها را از آنان یاد بگیریم . تنها هنری که ما در آن از همه ی جهان پیشیم شعر است . دنیا باید

شعر را از ما یاد بگیرد . ما نباید بر اساس یک مقاله که یک روشنفکر غربی در روزنامه ای نوشته

است شعر بگوییم . شعر برای آن ها یک مسئله ی ثانویه است . ما نباید از آن ها تقلید کنیم .

استاد شفیعی گفت : ما ادریک ما الفرم ؟

استاد شفیعی ادامه داد : فرم یک مسئله ی ریاضی ست و بنیانش بر ریاضی بنا نهاده شده ست.

بوعلی سینا وقتی از عروض صحبت می کند آن را در مبحث ریاضیات قرار می دهد . فرم هایی که از

زمان رودکی تا اخوان و فروغ در شعر فارسی استفاده شده اند این قابلیت را دارند که تا بی نهایت

ادامه پیدا کنند و از آن ها استفاده بشود . این فرم ها ابدی هستند .

این اولین باری نبود که استاد شفیعی در محافل خصوصی بر علیه شعر بی وزن سخن می گفت اما

این بار احساس کردم با شور و حرارت بیشتری نظر خود را بر زبان می آورد .

شوخی های استاد شفیعی هم سر جایش بود . وقتی استاد قهرمان به استاد شفیعی گفت اگر شعر

نخنن مرم دیوانتار میرم . استاد شفیعی گفت : دیوان ما به حرف دال رسیده ؟

یادش جاودان

seshanbeshab — Sun, 03 May 2009 18:41:18 GMT

انجمن ادبی قهرمان درگذشت آقاي غلامرضا صديق ، شاعر خراساني را به خانواده ي آن شادروان

و همه ي دوستداران فرهنگ و هنر تسليت مي گويد .

شادروان صديق از اولين نسل استادان زبان انگليسي در ايران و از بنيانگذاران آموزش نوين در مدارس

خراسان بود . شاگردان بي شماري كه در بيش از نيم قرن اخير توفيق آموختن از او را داشته اند

نخواهند گذاشت نامش به اين زودي ها فراموش شود .

نام آوران پارسی گوی

seshanbeshab — Fri, 10 Apr 2009 17:27:18 GMT

یک دوبیتی از مرتضی امیری اسفندقه تقدیم به همه ی دوستداران استاد قهرمان و استاد شفیعی :

نمانده شاعر پیر و جوانی

جوان و پیر با نام و نشانی

ازان نام آوران پارسی گوی

شفیعی مانده است و قهرمانی

مرتضی امیری اسفندقه

دردا که آدمی ..

seshanbeshab — Wed, 18 Feb 2009 16:12:18 GMT

این قطعه از استاد قهرمان در کتاب حاصل عمر چاپ شده است . این قطعه را عزیز

می دارم .

دردا که آدمی محروم مانده است

از حق دم زدن در سرزمین خود

خصم تعصبم ای کاش هیچ کس

این داغ را نداشت نقش جبین خود

می شد جهان بهشت گر بود در زمین

عیسی به دین خود موسی به دین خود

بیتابی ام فزون شده از حد ...

seshanbeshab — Tue, 30 Dec 2008 17:18:18 GMT

بی تابی ام فزون شده از حد آن سان که هیچ تاب ندارم

از من مپرس حال تو چون است چون قدرت جواب ندارم

از بس که انتظار تو دارم خوابم ز سر پریده و رفته

پهلو به بستر از چه گذارم ؟ وقتی که میل خواب ندارم

گیرم که شب سیاه و بلند است بی هیچ کورسوی ستاره

پرتوفشان ز در چو در آیی حاجت به ماهتاب ندارم

مردودی ام ببین که برین در با آنکه روی عجز نهادم

مقبول نیست هیچ دعایم یک نذر مستجاب ندارم

بسیار وعده از تو شنیدم اما وفای وعده ندیدم

از این سراب های جگر سوز دیگر امید آب ندارم

رفتم ز بوسه گل بنشانم بر هر کجا که خواست دل من

خواندی چرا به خلوت خویشم گر حق انتخاب ندارم

تا ممکنم شود در دل را بر روی هیچ کس نگشایم

ترسم به دست غیر بیفتد گنجی که در خراب ندارم

اوراق خاطرات مرا چرخ یک یک ربود و داد به نسیان

رحم آیدم به خویش که در دست یک برگ از آن کتاب ندارم

آنجا که لطف دوست زند موج روز شمار در چه شمار است

بار گناه دارم و یک جو اندیشه از حساب ندارم

محمد قهرمان

۲۷ / ۳ / ۸۷

ای یار ...

seshanbeshab — Tue, 09 Dec 2008 17:06:18 GMT

یک رباعی از استاد محمد قهرمان برای همه ی دوستداران ایشان که بخوانند :

ای یار بیا که عاشقت پیر شده

مویش که چو قیر بود چون شیر شده

ترسم چو رسی بر سر بالین او را

گویند خوش آمدی ولی دیر شده

تسلیت

seshanbeshab — Wed, 19 Nov 2008 13:41:18 GMT

با افسوس درگذشت فریدون صلاحی شاعر و هنرمند پیش کسوت خراسان را به ادب

دوستان و هنرمندان ایران زمین تسلیت می گوییم و خود را در اندوه همسر ، فرزندان و

خویشان آن عزیزِ از دست رفته شریک می دانیم .

انجمن ادبی قهرمان

قهرمان

seshanbeshab — Tue, 11 Nov 2008 16:02:18 GMT

این شعر را آقاي رضا افضلي شاعر برجسته ي خراساني براي استاد قهرمان سروده اند كه در آن به

بازنشستگي خود نيز اشاره كرده اند .

تقدیم به استاد محمد قهرمان :

قهرمان ! باز آمدم از نو سوی درگاه تو

من که بودم از جوانی همدم و همراه تو

بعد تدریسم به دانشگاه و آن هم چند شهر

آمدم چونان گذشته رو به دانشگاه تو

گر چه گفتی بهر من باشد تقاعد نا به جا

آمدم مستی کنم در بزم عالی جاه تو

خود تو شاهد بوده ای آن ناروايي ها كه ديد

همدم دست از زمين و آسمان كوتاه تو

شعر و نثر قرن ها را درس گفتم ، چون كه من

نور و آگاهي گرفتم از دل آگاه تو

با شهامت درس دادم صائبت را سال ها

من كه خواندم شعر صائب را به منزلگاه تو

سال ها در همجواري با كتاب و عالمان

صبح و شب آموختم درس از تو و اشباه تو

شامگاه هر سه شنبه اختر خرد و كلان

خوش درخشد بيش و كم گرد وجود ماه تو

مفخر شعر خراسان هر كه باشد اين زمان

خوشه ها برده به سهم خود ز خرمنگاه تو

واژه هايش همچو زر باشد اديبي كز شعف

برده باشد وقت خرمن پاره اي از كاه تو

قهرمانا ! واژگان در پيش تو صف بسته اند

چون كه فرمايي برقصد واژه ي دلخواه تو

پادشاه ذوقي اي شهزاده بي ترس از زوال

تا جهان باقي ست ماند تاج فخر و گاه تو

هر غزلخواهي كه خواهد شعر سبك صائبي

در بلندي ها ببيند خيمه و خرگاه تو

صاحب دردا ! بزرگا ! اي كه شعرت شد سپر

پيش صد ها رنج پنهان و غم جانكاه تو

آمدي راه جهان را بي عصا هشتاد سال

جز به اشعارت نديده كس نشان از آه تو

سال ها باش و بمان وانگه كه برداري قدم

دور سازد آن يگانه رنج را از راه تو

رضا افضلي

۱۲ / ۶ / ۸۷

زیر بار عمر

seshanbeshab — Mon, 03 Nov 2008 16:33:18 GMT

به خاطر دارم اولين باري كه به منزل استاد قهرمان رفتم اين غزل را استاد براي جمع خواندند :

زیر بار عمر کم کم قامتم خم می شود

این نهال سرو آخر نخل ماتم می شود

زرد رویی می کشم از اختر وارون خويش

شادمانی در دل من مایه ی غم می شود

روزی و غم را برابر می شمارد آسمان

چون غم نان می خورم از رزق من کم می شود

عقل سرکش می کشد ناچار دست از شغل خویش

در زمین دل چو پای عشق محکم می شود

در گلستانی که چشم پاک ما نامحرم است

برگ گل گسترده زیر پای شبنم می شود

از بهشت عافیت هر کس چو من افتد به دور

چار دیوار جهان بر او جهنم می شود

ای فلک ! در کار ما زین بیش تر باریک شو

خاطر نازک خیالان زود درهم می شود

طالعی دارم که چون زلف بتان از بهر من

زود اسباب پریشانی فراهم می شود

در زمان ما به اندك زحمتي از جمع مال

مي توان قارون شدن اما كه حاتم مي شود

آفرين بر همت مردانه ي صائب كه گفت :

مي رود بيرون ز جنت هر كه آدم مي شود

۲۱ / ۱۲ / ۷۴