محمد قهرمان

پيرانه سر چو آيد  يادم ز خردسالی

 سر مى شود پر از شور  دل از ملال خالى

در خانه اى كه ديرى ست  از پايه گشته ويران  

 هر گوشه يادبودى  دارم ز خردسالى 

آن روزهاى شيرين  چون برق و باد رفتند  

جان ماند و شوق پرواز  با اين شكسته بالى 

كيفيتى كه امروز  در مى نمى توان يافت 

 از آب مى گرفتم  چون كوزه ی سفالى 

بوديم چشمه اى پاك  روشن چو اشك مهتاب   

گردى رسيد و گرداند  ما را از آن زلالى 

با نشأه ی جوانى  از خويش رفته بوديم 

هشيار كرد ما را  گردون به گوشمالى 

اى از غرور سرمست !  در پاى غم شدى پست  

روزى كه دادى از دست  دامان بى خيالى 

اكنون چو نقش بندم  بر آستانه ی خويش  

برخاستن ندارم  مانند نقش قالى 

چون دست كز شكستن  گردد وبال گردن 

بارست سر به دوشم  آه از شكسته حالى 

اى خواب گرم رنگين !  گر قصد ماندنت هست  

 از پرده پرده ی چشم  گسترده ام نهالى 

پژمرده از ملالم  فرسوده از خيالم  

ساقى بگير دستم  تا مرز بى خيالى 

گاهى ببر ز خويشم  با خنده هاى شيرين  

 گاهى به حالم آور  با نغمه هاى حالى 

با من شبى سحر كن  زان سان كه گفت نوعى:   

« با شيشه هاى پر مى  در خانه هاى خالى »