محمد قهرمان

می کنم نوشتن دوباره ی آن در اینجا خالی از لطف نباشد .

غم از کنار من به کناری  نمی رود

اين پا شکسته از پی کاری نمی رود 

شايد به مرگ ورنه شناگر به جد و جهد

از بحر بی کران به  کناری  نمی رود 

يک مرغ کوچ کرده نيامد به لانه باز

امسال  هم  اميد  بهاری  نمی رود 

بيهوده دست را چه کنم سايه بان چشم ؟

در دشت سوت وکور سواری نمی رود 

ياران  دوردست  چه  دانند  حال  ما ؟

زين  جا  خبر  به  هيچ  دياری  نمی رود 

يک  شب  نمی رود  که  ز  بيداد  روزگار

بر  اهل  ذوق  روز  شماری  نمی رود 

کرديم  باز  پنجره ی  رو  به  کوچه  را

ديديم  غير  گرد  و غباری  نمی رود

بيگانه  گشته اند  ز  بس  مردمان  ز  هم

يک  آشنا  به  پرسش  ياری  نمی رود 

پهلو  ز  من  مدزد  که  از  شرم  بر  لبم

هرگز  حديث  بوس  و  کناری  نمی رود 

مشکن دلم که دست شکسته رود به کار

اما  دل  شکسته به  کاری  نمی رود