محمد قهرمان

عادتم شده در عشق   گاه گفتگو كردن

خنده بر لب آوردن   گريه در گلو كردن

مى‏شود ز دستم گم   رشته ی سخن صدبار 

گر شبى شود روزى   با تو گفتگو كردن

از تو گوشه ی چشمى   ديد چشم و حاشا كرد

بايدش چوآیينه   با تو رو به رو كردن

دردمند عشقت را   حال ، از دو بيرون نيست

يا زعشق جان دادن   يا به درد خو كردن 

اى اميد جان ! گفتى :   چيست آرزوى تو ؟ 

گر وصال ممكن نيست   ترك آرزو كردن  

غرق مى‏كنم در اشك   خويش را شبى چون شمع 

پيش محرمان تا چند ؟   حفظ آبرو كردن