محمد قهرمان

را كه از نمونه هاي بي نظير اسلوب معادله است . در مقياس تاريخ سبك هندي . 

ز دشت بی کسی­ها رهنوردی بر نمی­خیزد

اگر خاكش رود بر باد ، گردی بر نمي خيزد

از آن صحرا كه مي پرورد مجنون در كنار خود  

به غير از گردباد هرزه گردي بر نمي خيزد

به حسرت گر چه گوش انتظار من به ره ماندست

ولی آواز پای رهنوردی بر نمی­خیزد

غم دل را به دل می­گویم از بی­هم‌ز‌بانی­ها

كزین بی درد مردم اهل دردی بر نمی­خیزد

به یاد بوسه­ی گرمی که روزی بر دهانم زد

ز لب­هایم کنون جز آه سردی بر نمی­خیزد

غباری بر دلت ننشیند از پا گر درافتم من

که از افتادنم چون سایه گردی بر نمی­خیزد

نباشد مرد میدان غمت جز من کس دیگر

چو من در کارِ غم دانی که مردی بر نمی­خیزد

ز پا افتاده‌گان را با قوی دستان نزاعی نیست

به جنگ باد هرگز برگ زردی بر نمی­خیزد

وقت است که شمع شب تارم برسد

آرام دل من به کنارم برسد

هر صبح به عمر گذران می گویم

آهسته ترک برو که یارم برسد 

* * * 

آنم که هوای دل ز راهم برده 

از اوج فلک به قعر چاهم برده

تا می خواهم پا کشم از راه خطا

از خود بیرون ذوق گناهم برده

* * *

زان عشق که بر باد دهد ایمان را

چون برق فرود آید و سوزد جان را

خواهم اندک عنایتی تا زین بیش

بی درد نخواهم از خدا درمان را

* * *

یادت کردم شبم چراغانی شد

ظلمتکده ام دوباره نورانی شد

شد خانه ی سوت و کور در همهمه غرق

یک تن آمد از در و مهمانی شد

* * *

ای لطف تو با دلم ز اندازه فزون

رحمی که شده طاقتم از دست برون

تا کی باشد ز هجر روی تو مرا

یک چشم پر از اشک و دگر چشم ز خون ؟

* * *

ای بار هوای دل شده سربارت

وز گرد گنه گشته سیه رخسارت

از خجلت عصیان به زمین خواهی رفت

آن روز که با کریم افتد کارت

به : سیمین بهبهانی 

چه رنگ تازه فلک انگيخت ؟  كه رسم كهنه دگرگون شد   

ازين ديار بهار ما  خزان نيامده بيرون شد 

درين زمانه كه ويرانى  ز ابر حادثه مى‏بارد 

ز برگ لاله ، زمين باغ  چو خون تازه به سرخى زد 

 
ز مرگ سرخ شقايق ، دشت  چو زخم دوخته پرخون شد  

ز شوره زار لب خشكم  گل ترانه كجا رويد ؟ 

 
كه شور ساز و نسيم نى  دگر فسانه و افسون شد 

اگر چه منظره ی ايام  هزار رنگ به خود گيرد 

چو مهر روشن خاور را  به چاه غرب در افكندند  

 
هجوم وحشت تاريكى  به شهر آينه افزون شد  

نسيم زمزمه‏گر شبها  زند چو شانه به گيسويش‏ 

نشاط در دل ما غم شد  سرود بر لب ما خشكيد 

به موميائى بى‏دردان  اميد بست دلم اما 

 
كسى درست نمى‏داند  دل شكسته من چون شد 

 
زمان اوج رذيلت ها ست  زمان قلب حقيقت ها ست‏ 

چه اعتماد كنم ديگر ؟  به گفته‏هاى تو اى تاريخ !

ز بس كه نرم دل افتادم  شكست سنگ اگر ديدم‏ 

 
دلم كه شيشه ی نازك بود  شكسته خاطر و محزون شد  

ز چشم‏بندى گردون بود  نه رنگ بازى تو اى عصر ! 

خطى ز سرعت و از آتش  گذشت بر ورق ذهنم

‏
به ياد شعرِ خوش سيمين  كلام دلكش موزون شد         

                                                                             محمد قهرمان 

                                                                                                                                 ۲۸ / 6 / ۶۱