محمد قهرمان

ز دور دستى منزل چه بيم بود مرا ؟

كه پيش پاى رهى مستقيم بود مرا

ز بس كه راحت و زحمت بدل شدند به هم‏

مدار عمر به اميد و بيم بود مرا

به خوان خويشتنم خواند بهر دل خوردن‏

صلاى رنج ز چرخ لئيم بود مرا

رواج وعده خلافى مگر نمى‏ديدم ؟

كه باز چشم وفا از كريم بود مرا

به ذوق يار نو از من گسست رشته ی مهر

كسى كه دوست ز عهد قديم بود مرا

فسون وصل دميدند و كارساز نشد

كه دل ز تيغ جدايى دو نيم بود مرا

چه غم كه صحبت اميد را دوامى نيست‏ ؟

خوشم به يأس كه عمرى نديم بود مرا

چو برگ زرد نمى‏رفت پاى سستم پيش‏

اگر چه دست به ‏دست نسيم بود مرا

نشد ستاره ی تاريک بخت من روشن‏

سياه روزى طفل يتيم بود مرا

13/11/70