سه شنبه های عزیز
سه شنبه های عزیز
سالهای سال طول می کشد تا لایق حضور شوی اما به ناگاه چنان حسرت عجیبی تمام وجودت را فرا می گیرد که متحیر می مانی از گذشت زمان و واماندگیت و این دغدغه که تو را چه می شود؟ هر روز اراده می کنی این سه شنبه دیگر باید به دیدار آن یار نائل شوی اما زندگی جلو رفتنت سدی می سازد و بی ارادگی تو را از خود شاعرانه ات چنان دور می کند که با خود می گویی فرق است بین زندگی شاعرانه و شاعر زندگی . بین شاعرانه زیستن و معمولی بودن مخصوصا .....بگذریم فرصتی می خواهم برای تولدی دیگر شاید یک روزی دیگر . بگذارید با شعری تقدیم به استاد قهرمان شروع کنم شاید گشایشی شود این گره کور را . کاش هرگز برای من آن سه شنبه عزیز متولد نمیشد که امروز طعمش زیر زبانم باشد و ....
ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد در دام مانده باشد صیاد رفته باشد
ایشتو میشه ؟از چشم تو افتو مزنه سر
افتو که مگم خوردویه ،یک عنجه اوورتر
هر وخ غزل تازییه گفتی . همه گفتن :
شیخ اجل تربتیا رفته به منبر
گیجن همه بلبلا از شعر تو استاد
چه چه مزنه حتی به روی شخه کفتر
از شعر تو موسی کو تقی وا مره ذوقش
شاعر مره کلپوره سر مست و معطر
از شعر تو اخکوک مرسه روشخه مقبول
چه چه مزنه بلبل مون باغ کلنتر
با شعر تو عشق مو و صغرا موخوره جوش
عاشق مره تازه سر پیری حج علصغر
هر روز مخنه شعر توره از دم دالون
وخته که مییه رد مره از مون کوچه زیور
اسم موره یادش مره صغرا ولی کرده
کل غزلای توره با حوصله از بر
مون محضر اگه شعر توره بینویسه عاقد
اشتی مکنن با غزل تو زن و شوهر
شاید تو خودت بی خبری اما موخوندن
شعر توره مون باغای سرسبز نقندر
شعر تو ایقد داغه که هردم تو زمستون
یخ او مره و او موجوشه مون سماور
شعر تو مسلمون مکنه اجنبیاره
هر لحظه دره کم مره جمعیت کافر
اقذر مگم از وصف تو ایمشو سر چیشمه
تا بلکه بقله بیریزه او روی دفتر
بسته دیگه استا ندره حوصله اسمال
یکهو میبینی در مره از کوره برادر
یک بیت غزل خیله مچسبه به دل مو
فرصت بده تا جلده بگم بیت ره از سر
هر وخ غزل تازییه گفتی همه گفتن
شیخ اجل تربتییا رفته به منبر
